8/11/13

ΝΑ ΖΗ...ΛΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗ ΖΗ...ΛΕΥΕΙ;

Ένα από τα συναισθήματα που νιώθουμε σε μια οικογένεια είναι και η ζήλεια.Προσπαθώντας να εισάγουμε  τα παιδιά στην έννοια της ζήλειας χρησιμοποιήσαμε :
την ιστορία του Βαγγέλη Ηλιόπουλου "Γιατί να είναι πάντα μεγαλύτερος;" από το περιοδικό Σύγχρονο Νηπιαγωγείο τ.Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2013.
και το υλικό από το βιβλίο των Θανάση Κούτρα και Νάντιας Κουρμούση "Βήματα για τη Ζωή" από την ενότητα των συναισθημάτων.(οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι παρόμοιες με αυτές που υπάρχουν στο βιβλίο).
Και ενώ διαβάζοντας την πρώτη ιστορία τα παιδιά κατανόησαν και διατύπωσαν το συναίσθημα που ένιωθε ο ένας από τους δυο ήρωες φάνηκε ότι εμείς είμαστε "υπεράνω " και ΔΕΝ ΖΗΛΕΥΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!Όταν όμως αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε τις εικόνες ε ..τότε αποκαλύφθηκαν πράγματα!!!
Τα παιδιά παρατήρησαν κάθε εικόνα και περιέγραψαν αυτό που έδειχνε.Προσπάθησαν να βρουν τι νιώθουν τα παιδιά.Όλοι κάτι είχαν να πουν για αυτό που έβλεπαν συνδέοντάς το με προσωπικές τους εμπειρίες .Διατύπωσαν με λόγια τι νόμιζαν ότι έλεγαν τα πρόσωπα και οι φωνές πρόδιδαν ότι αυτό που λεγόταν ήταν οικείο στα παιδιά.



 




Καταλήξαμε ότι η ζήλεια είναι ένα συναίσθημα και ότι δεν είναι άσχημο να το νιώθουμε .Αυτός που είναι άσχημος είναι ο τρόπος που το δείχνουμε.Όταν ζηλεύουμε σκεφτόμαστε τον καλύτερο τρόπο για να το εκδηλώσουμε .
Για τα παιδιά που έχουν μεγαλύτερα ή μικρότερα αδέρφια προσπαθήσαμε και πιστεύω τα καταφέραμε να συνειδητοποιήσουν ότι οι γονείς αγαπάνε το ίδιο όλα τα παιδιά τους.Κανείς δεν πρέπει να νιώθει ότι η απόκτηση ενός νέου παιδιού συμβαίνει επειδή το πρώτο ή τα πρώτα παιδιά δεν ήταν αυτό που περίμεναν οι γονείς τους και για αυτό θέλουν να αποκτήσουν ένα καινούριο μωρό.Μιλήσαμε για τις ανάγκες που έχει ένα μωρό και συγκεντρώνει περισσότερο τη προσοχή της μητέρας.
Σταθήκαμε στο κομμάτι που αφορά τους τρόπους που συμπεριφερόμαστε όταν νιώθουμε ζήλεια.
Και εδώ τα παιδιά ζωγράφισαν ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΖΗΛΙΕΣ ΤΟΥΣ....


 






























1 σχόλιο: